#7 Wake up, we both need to wake up

~Dawid~

     Wszyscy obecni w pokoju wyszli na zewnątrz Trudno było mi powiedzieć, jak to się stało, że zemdlałem, wiedziałem, że mówiąc to wyjdę na jakiegoś skończonego idiotę. Nie wiedziałem jak zacząć tą ciężką dla mnie rozmowę. Akurat w tej chwili odezwała się Julie siedząca teraz obok mnie i wpatrująca się we mnie  swoimi niebieskimi oczami.
-Masz zamiar wytłumaczyć mi to w końcu? - Zapytała o to tak poważnym głosem, że nie wiedziałem co powiedzieć, żeby mnie nie wyśmiała.
-Wiesz, to co Ci powiem, będzie dla mnie ciężkie, w ogóle nie wiedziałem, co zrobić w takiej sytuacji jaka mnie spotkała. Bo widzisz, wiedziałem, że Ty nie jesteś zainteresowana kimś takim jak ja. Może to będzie wydawać się dla Ciebie dziwne, ale podobasz mi się. Wiedziałem, że nie będę miał u Ciebie szans, więc wybiegłem z akademika i poszedłem się napić. Widać wypiłem za dużo i skończyło się tak jak sama widziałaś. Nie uraź się tylko tym, co Ci teraz powiedziałem, bo jesteś dla mnie kimś ważnym.

~Julie~

     Trochę mnie zatkało, słysząc to, co on do mnie mówi. Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć. Nie zastanawiałam się długo i pocałowałam go delikatnie.
-To teraz ja Ci coś powiem. Od samego poznania w samolocie, spodobałeś mi się, byłeś taki tajemniczy. A ja lubię zagadki.
     Teraz on odwzajemnił na mnie pocałunek, tyle, że był on bardziej czuły. Obydwoje byliśmy zarumienieni.

~Dawid~

     Siedzieliśmy jeszcze tak na łóżku obok siebie trochę czasu, bez słów, co chwilę uśmiechając się do siebie. Tę chwilę przerwała nam Carly wchodząca do pokoju.
-A co Wy tu tak sami? - zapytała.
Uśmiechnęliśmy się znów do siebie i zostawiliśmy pytanie bez odpowiedzi.
-Chcecie coś jeść? Została pizza z wczoraj, przydałoby się jakby ktoś ją zjadł. Chcecie to wam odgrzeje.
-Chętnie coś zjemy. - Odpowiedziałem szybko, dalej patrząc na Julie.
-Co Wy tak cicho?
-A tak jakoś. - odpowiedziała Julie i zaczęła się śmiać. Dołączyłem do niej i obydwoje śmialiśmy się.
Dziewczyna, zza mikrofalówki spojrzała na nas z dziwnym uśmiechem.

~10 minut później~
~Dawid~

     Zjedliśmy pizze, ze smakiem, po czym zostawiłem Julie samą, wiedząc, że za 2 godziny idzie z Magdą na koncert.

~Godzinę później~
~Julie~

     Byłam już gotowa do wyjścia, poszłam po Magdę i udałyśmy się powoli w stronę Big Ben'a. Tam oczywiście było już pełno Directionerek. Miałyśmy miejsca w pierwszym rzędzie, dostałyśmy się tam z trudnością, przepychając się tam z trudnością, przepychając się przez inne dziewczyny oczekujące koncertu. Jesteśmy, do rozpoczęcia zostało 10 minut Dziewczyny za nami zaczęły odliczać czas do rozpoczęcia, krzyczałyśmy z nimi. Wyszli na scenę. Zaczęli śpiewać More Than This. Zrobiła się cisza, wszyscy kołysali się i podśpiewywali po cichu, było bardzo przyjemnie. Po zakończeniu utworu puszczono Up All Night. Teraz wszystko działo się szybciej, wszyscy skakali i tańczyli w okół sceny. W pewnym momencie Liam poprosił mnie na scenę.
     Dobra, było to trochę dziwne, że Li poprosił właśnie mnie, no ale YOLO! Idę.
     Liam chwycił mnie delikatnie za rękę i ogłosił wszystkim na głos, że podobam mu się. Przybliżył się do mnie i pocałował mnie. Akurat w tym momencie zobaczyłam, jak Dawid stoi gdzieś dalej i na wszystko patrzy.
     Uciekłam ze sceny, z płaczem. Uciekłam z całego koncertu. Pobiegłam szybko do jakiegoś parku, usiadłam na ławce skuliłam kolana pod brodę i płakałam, czułam jak cały make-up spływa mi po twarzy, ale co z tego, jak ja się wytłumaczę Dawidowi. Kochałam go, a on to wszystko widział... Jak ja to wytłumaczę Liam'owi i Dawidowi, takie myśli przechodziły mi teraz przez głowę. Myśląc tak usłyszałam, jak ktoś pyta czy może się dosiąść. Skinęłam głową na tak. Ale sekunda... Głos który się przed chwilą do mnie odezwał, był mi znany. Odsunęłam włosy z pod oczu i zobaczyłam, jak obok mnie siedzi Liam.
-Co się stało mała?.. Czemu uciekłaś..?
Juzu.. przerwał koncert tylko po to żeby o to zapytać.
Próbowałam powstrzymać łzy, ale one automatycznie ciekły mi z oczu. Musiałam mówić w takim stanie, nie miałam innych możliwości.
-Czemu mnie pocałowałeś..Na żywo, przed wszystkimi..?- odpowiedziałam pytaniem na pytanie, a łzy spływały po mojej twarzy coraz bardziej.
-Chciałem z Tobą być, po prostu tyle.
-Tylko.., tylko że ja jestem z Dawidem. Odpowiedziałam z coraz większym płaczem. - A on to wszystko widział.. Stał gdzieś z tyłu i to widział.
-Czemu nie mówiłaś, że z nim jesteś, nie zrobiłbym czegoś takiego jakbym wiedział...
-Jestem z nim chwile przed rozpoczęciem koncertu. Nie zdążyliśmy wam powiedzieć, bo byliście tak zapracowani przed koncertem, że nie mieliście na nic w ogóle czasu.
     Przytulił mnie delikatnie i powiedział, że wszystko się ułoży.
-Wracaj już na koncert, oni bez Ciebie na pewno sobie nie radzą.
-Sam nie pójdę. - Mówiąc to wziął mnie delikatnie za rękę. - Mam pomysł, ale musisz mi zaufać.
     Poszłam za nim, nie zwracając uwagi na mój obecny wygląd, tak już chyba nie może być gorzej. I poszliśmy w stronę wielkiej hali na której odbywał się koncert.