#8 And the tears strem down my face

     ~Liam~

     Poczekałem aż chłopaki skończą śpiewać do Tell Me A Lie i wyciągnąłem Julie na scenę. Chwyciłem mikrofon i zacząłem mówić, trzymając dziewczynę za rękę. Słowa powoli wypływały z moich ust.
-Julie, głupio to wyszło, przepraszam Cię za to, nie wiedziałem jak jest. Może mówiąc to usłyszy to ta właściwa  osoba i wszystko się ułoży. Myślę że będzie dobrze a teraz  po prostu mi wybacz. Uśmiechnęła się, wiedziałem, że w głębi duszy dalej jest jej ciężko ale widać, że już było lepiej. Wyszeptałem jej jeszcze do ucha, że na pewno Dawid zrozumie to co było i ułoży się w tym związku. Następnie wziąłem ją za rękę i sprowadziłem na widownie.

~Julie~

     Po słowach Liam'a uwierzyłam, że będzie dobrze. Po koncercie poszłam do akademika i rzuciłam się na łóżko. Sięgnęłam o mojego iPad'a znajdującego się pod poduszką by sprawdzić która godzina, lecz zamiast niego wyciągnęłam kartkę. Ciekawiła mnie jej treść wiec ją przeczytałam. 

Wiesz co nie wiedziałem, że taka jesteś,
jak możesz całować się z Liam'em,
jeszcze publicznie, wiesz to jest chore,
niby mnie kochasz, a wychodzisz na
scenę jakby nigdy nic i całujesz się
z nim. No brawo! Z nami chyba koniec.

Cześć.                    

Dawid

     Całe pocieszanie Liam'a nic nie dało, bo czytając to znowu zaczęłam płakać. Widać Dawid nie czekał na ciąg dalszy przygód na scenie i wrócił tu nie widząc przeprosin Li... A miało być tak dobrze. I płakałam znowu przez jakieś 15 minut, dopóki ktoś nie zapukał do drzwi.

~Liam~

      Gdy zobaczyłem jak Julie leży na łóżku znowu w krytycznym stanie szybo podszedłem do niej i zapytałem co się stało i czy przeprosiny nie pomogły. Dziewczyna nie odezwała się i wręczyła mi do ręki jakiś list. Przeczytałem go dokładnie dwa razy i przytuliłem dziewczynę. 

-To nic nie dało, cała Twoja pomoc nic nie dała. - I schowała głowę w moje ramię płacząc.
-Byłaś u niego i gadałaś z nim? Widać nie słyszał tego jak Cię przepraszałem.
-Nie byłam u niego, po co mam tam iść, wyraźnie napisał, że z nami koniec.
-Mała biegnij do niego i wytłumacz mu jak było, może to zrozumie i będzie dobrze. Albo chyba lepiej będzie jak ja tam pójdę i to wytłumaczę. Zostań tu i uśmiechnij się, będzie dobrze, zaraz wrócę i powie Ci wszystko o czym z nim gadałem. 

     I wyszedłem z pokoju idąc w kierunku pokoju Dawida.

~Dawid~

     Ktoś zapukał do pokoju, gdy zdołowany i zamknięty na świat oglądałem telewizor. Do pokoju wszedł Liam. Ten co całował Julie, odważył się tu wejść.
-Słuchaj, ona teraz płacze przez ten list.
-A z kąd Ty w ogóle wiesz o liście?
-Byłem u niej, by spytać czy jest OK. Ale czekaj, Ty nic nie wiesz, Ty nie wiesz, że ona od razu po tym na scenie uciekła, uciekła i płakała, płakała bo nie wiedziała jak Ci się z tego wytłumaczyć. Nie wiesz tego, że potem wróciła, wróciła ze mną i przeprosiłem ją przy wszystkich. Nie wiesz, że ona teraz dalej płacze po przeczytaniu tego listu. Nie wiesz bo jesteś już obojętny co do niej. I widzisz tu popełniasz największy błąd. Ona Cię kocha, kocha Cię bardziej niż myślisz. To na scenie to był wypadek, nie wiedziałem o was, o tym że jesteście razem. I przepraszam Cię za to. Ale proszę Cię, wróć do niej, bo nie wyobrażasz sobie, jaka ona jest smutna po przeczytaniu tego listu.
-W ogóle po co Ty mi to mówisz, po co zawracasz mi głowę, ja już podjąłem decyzje. Nie chce do niej wracać. Nie ufam jej już. Chcesz to możesz se z nią być.
-Widać Ty nic nie rozumiesz...- Mówiąc to wyszedłem i trzasnąłem mocno drzwiami

~Julie~

     Usłyszałam huk drzwi, wiedziałam, że to Liam nimi trzasnął. Już wiedziałam, że nie jest dobrze i że zaraz usłyszę złe słowa z ust chłopaka, który własnie idzie do tego pokoju.
-Jest źle. - Wyszeptał i usiadł obok mnie.
-Nie chcę tego słuchać... - Byłam załamana. Dobrze, że chociaż Liam mnie pocieszał. Bez niego chyba już bym się dawno powiesiła.
-Widać Dawid na Ciebie nie zasługuje. - Wyszeptał.
Przytuliłam go mocno i nie chciałam puścić. Byłam mu już tyle wdzięczna.
     I nagle do pokoju weszła reszta zespołu i ogłosiła, że jutro mamy próbę do nowej piosenki.




   Dziękuje wam za to że jest coraz więcej więcej wejść i wyświetleń LOVE YOU ALL ! <3 x 

#7 Wake up, we both need to wake up

~Dawid~

     Wszyscy obecni w pokoju wyszli na zewnątrz Trudno było mi powiedzieć, jak to się stało, że zemdlałem, wiedziałem, że mówiąc to wyjdę na jakiegoś skończonego idiotę. Nie wiedziałem jak zacząć tą ciężką dla mnie rozmowę. Akurat w tej chwili odezwała się Julie siedząca teraz obok mnie i wpatrująca się we mnie  swoimi niebieskimi oczami.
-Masz zamiar wytłumaczyć mi to w końcu? - Zapytała o to tak poważnym głosem, że nie wiedziałem co powiedzieć, żeby mnie nie wyśmiała.
-Wiesz, to co Ci powiem, będzie dla mnie ciężkie, w ogóle nie wiedziałem, co zrobić w takiej sytuacji jaka mnie spotkała. Bo widzisz, wiedziałem, że Ty nie jesteś zainteresowana kimś takim jak ja. Może to będzie wydawać się dla Ciebie dziwne, ale podobasz mi się. Wiedziałem, że nie będę miał u Ciebie szans, więc wybiegłem z akademika i poszedłem się napić. Widać wypiłem za dużo i skończyło się tak jak sama widziałaś. Nie uraź się tylko tym, co Ci teraz powiedziałem, bo jesteś dla mnie kimś ważnym.

~Julie~

     Trochę mnie zatkało, słysząc to, co on do mnie mówi. Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć. Nie zastanawiałam się długo i pocałowałam go delikatnie.
-To teraz ja Ci coś powiem. Od samego poznania w samolocie, spodobałeś mi się, byłeś taki tajemniczy. A ja lubię zagadki.
     Teraz on odwzajemnił na mnie pocałunek, tyle, że był on bardziej czuły. Obydwoje byliśmy zarumienieni.

~Dawid~

     Siedzieliśmy jeszcze tak na łóżku obok siebie trochę czasu, bez słów, co chwilę uśmiechając się do siebie. Tę chwilę przerwała nam Carly wchodząca do pokoju.
-A co Wy tu tak sami? - zapytała.
Uśmiechnęliśmy się znów do siebie i zostawiliśmy pytanie bez odpowiedzi.
-Chcecie coś jeść? Została pizza z wczoraj, przydałoby się jakby ktoś ją zjadł. Chcecie to wam odgrzeje.
-Chętnie coś zjemy. - Odpowiedziałem szybko, dalej patrząc na Julie.
-Co Wy tak cicho?
-A tak jakoś. - odpowiedziała Julie i zaczęła się śmiać. Dołączyłem do niej i obydwoje śmialiśmy się.
Dziewczyna, zza mikrofalówki spojrzała na nas z dziwnym uśmiechem.

~10 minut później~
~Dawid~

     Zjedliśmy pizze, ze smakiem, po czym zostawiłem Julie samą, wiedząc, że za 2 godziny idzie z Magdą na koncert.

~Godzinę później~
~Julie~

     Byłam już gotowa do wyjścia, poszłam po Magdę i udałyśmy się powoli w stronę Big Ben'a. Tam oczywiście było już pełno Directionerek. Miałyśmy miejsca w pierwszym rzędzie, dostałyśmy się tam z trudnością, przepychając się tam z trudnością, przepychając się przez inne dziewczyny oczekujące koncertu. Jesteśmy, do rozpoczęcia zostało 10 minut Dziewczyny za nami zaczęły odliczać czas do rozpoczęcia, krzyczałyśmy z nimi. Wyszli na scenę. Zaczęli śpiewać More Than This. Zrobiła się cisza, wszyscy kołysali się i podśpiewywali po cichu, było bardzo przyjemnie. Po zakończeniu utworu puszczono Up All Night. Teraz wszystko działo się szybciej, wszyscy skakali i tańczyli w okół sceny. W pewnym momencie Liam poprosił mnie na scenę.
     Dobra, było to trochę dziwne, że Li poprosił właśnie mnie, no ale YOLO! Idę.
     Liam chwycił mnie delikatnie za rękę i ogłosił wszystkim na głos, że podobam mu się. Przybliżył się do mnie i pocałował mnie. Akurat w tym momencie zobaczyłam, jak Dawid stoi gdzieś dalej i na wszystko patrzy.
     Uciekłam ze sceny, z płaczem. Uciekłam z całego koncertu. Pobiegłam szybko do jakiegoś parku, usiadłam na ławce skuliłam kolana pod brodę i płakałam, czułam jak cały make-up spływa mi po twarzy, ale co z tego, jak ja się wytłumaczę Dawidowi. Kochałam go, a on to wszystko widział... Jak ja to wytłumaczę Liam'owi i Dawidowi, takie myśli przechodziły mi teraz przez głowę. Myśląc tak usłyszałam, jak ktoś pyta czy może się dosiąść. Skinęłam głową na tak. Ale sekunda... Głos który się przed chwilą do mnie odezwał, był mi znany. Odsunęłam włosy z pod oczu i zobaczyłam, jak obok mnie siedzi Liam.
-Co się stało mała?.. Czemu uciekłaś..?
Juzu.. przerwał koncert tylko po to żeby o to zapytać.
Próbowałam powstrzymać łzy, ale one automatycznie ciekły mi z oczu. Musiałam mówić w takim stanie, nie miałam innych możliwości.
-Czemu mnie pocałowałeś..Na żywo, przed wszystkimi..?- odpowiedziałam pytaniem na pytanie, a łzy spływały po mojej twarzy coraz bardziej.
-Chciałem z Tobą być, po prostu tyle.
-Tylko.., tylko że ja jestem z Dawidem. Odpowiedziałam z coraz większym płaczem. - A on to wszystko widział.. Stał gdzieś z tyłu i to widział.
-Czemu nie mówiłaś, że z nim jesteś, nie zrobiłbym czegoś takiego jakbym wiedział...
-Jestem z nim chwile przed rozpoczęciem koncertu. Nie zdążyliśmy wam powiedzieć, bo byliście tak zapracowani przed koncertem, że nie mieliście na nic w ogóle czasu.
     Przytulił mnie delikatnie i powiedział, że wszystko się ułoży.
-Wracaj już na koncert, oni bez Ciebie na pewno sobie nie radzą.
-Sam nie pójdę. - Mówiąc to wziął mnie delikatnie za rękę. - Mam pomysł, ale musisz mi zaufać.
     Poszłam za nim, nie zwracając uwagi na mój obecny wygląd, tak już chyba nie może być gorzej. I poszliśmy w stronę wielkiej hali na której odbywał się koncert.

#6 Let me take you higher

~Magda~

     Około godziny 11:00, wypisali mnie z tego durnego szpitala. Byłam taka ucieszona z tego ,że Louis zaprosił   mnie na koncert. Słysząc jak to mówi, aż nie chciałam uwierzyć, że dziewczyna taka jak ja, która nic jeszcze nie osiągnęła w życiu, spotyka One Direction i dzień po poznaniu, Lou zaprasza ją na koncert. W końcu przestałam myśleć o tym wszystkim i poszłam się trochę ogarnąć. Zadzwonił telefon. Była to Julie. Odebrałam. Wykrzyczała tylko, że mam lecieć jak najszybciej do akademika, podała numer pokoju i rozłączyła się. Nie zdążyłam nawet rozczesać włosów i wyleciałam z domu. Leciałam jak głupia w stronę uczelni, po drodze prawie potrąciło mnie auto ale spoko lecę dalej. W końcu dobiegłam, weszłam do pokoju Julie i ujrzałam leżącego na ziemi Dawida. Był nieprzytomny. Kuzynka powiedziała, że nie wiedzą co z nim zrobić, w szpitalu nie chcą go przyjąć, nie mają miejsca.
- Co z nim teraz zrobimy..? - spytał Zayn.
- Z kąd mam wiedzieć. Kurde no...
- Weźcie coś wymyślcie, nie możemy go tu zostawić.
- Czekajcie, przypomniałam sobie, że mój wujek jest lekarzem, może da rade tu przyjechać. Zadzwonię do niego a Wy spróbujcie go obudzić.
- Dobra wujek będzie do 5 minut, na razie mamy tylko otworzyć wszystkie okna w pokoju, żeby nie było mu duszno jak się obudzi. Zrobiliśmy, to co kazał wujek mój i Julie. Lekarz szybko przyjechał. Zrobił coś i Dawid się obudził. Nie kminił trochę co się dzieje, ale po chwili załapał, że jest w pokoju Julie. Widać był trochę przerażony sytuacją. Podziękowaliśmy lekarzowi i odprowadzili do wyjścia.

~Julie~

     Zastanawiało mnie tylko jedno. Dlaczego Dawid zemdlał. Głupio było by zapytać, co on robił że zemdlał w sumie, to co on w ogóle robił w moim pokoju. Co oni wszyscy robili w moim pokoju? Kto ich tu wpuścił. Wchodzisz do pokoju a oni wszyscy tu są, a Dawid leży na podłodze. 

     Głupio było pytać, ale chyba nie mam wyjścia.
- Jak Wy się tu w ogóle znaleźliście?
- Wiesz, zobaczyłem Dawida, jak idzie po korytarzu, nie umiejąc utrzymać równowagi. Powiedziałem chłopakom, żeby iść za nim, bo jak się opił, to nie wiadomo co będzie chciał zrobić. I tak jakoś doszliśmy tu za nim. A drzwi były otwarte, więc nie trudno było wejść. - Powiedział Harry.
- Dawid wytłumaczysz nam to...?
- Yy... Trudna sprawa.. Zostawicie nas na chwile samych z Julie? Jak mam się tłumaczyć to jej.



Jest 6 rozdział, zostawcie pod nim chociaż 2 komentarze.. Chce wiedzieć, że jest ktoś kto czyta tego bloga, bo jak na razie to wydaje mi się, że pisze to sama dla siebie, wiec jeśli chcecie żebym pisała dalej, to dajcie jakiś znak życia..

#5 Cause you've got that one thing

~Liam~

     Julie na pewno musiała być smutna, że jej kuzynkę spotkało coś takiego. Gdy tylko usnęła objąłem ją.
     Od samego poznania coś w niej widziałem. Była taka słodka a za razem zabawna. Nie żeby coś, ale kręcą mnie takie dziewczyny.

~Magda~

     Obudziłam się rano, i gdy tylko ujrzałam, że oni wszyscy zostali tutaj na noc specjalnie dla mnie, aż uśmiechnęłam się do siebie.
     Czułam się już dużo lepiej niż wczoraj. Nos mnie już nie bolał. Obudziłam Julie, bo chciałam z nią porozmawiać.
-Dziękuje. - Wyszeptałam
-Coo.. Za co? - Widać była jeszcze zaspana.
-No za to, że wezwałaś lekarzy i w ogóle, to jak Ci się udało ściągnąć tu One Direction?
-Aa, no wiesz, przyjechałam tu się uczyć, a oni akurat uczą się w tym samym akademiku co ja, więc się poznaliśmy. A Ty jak się już czujesz?
-Jest OK. Tylko, że nigdy już nie odezwę się do Patrika. Nie rozumiem jak on mógł, nic mu nie zrobiłam, a on... Brak słów. Jak ja mogłam z nim być...
-Widzisz w życiu podejmuje się czasem złe decyzje, ale już będzie wszystko dobrze, już z nim nie jesteś, więc nic Ci nie grozi. Morze jak Cię dzisiaj wypuszczą ze szpitala, to wpadniesz do mnie pogadamy sobie, może uda mi się namówić chłopców żeby też wpadli.
-Niee, nie proś ich o to, wolałabym pogadać tylko z Tobą.
Mówiąc to zobaczyłam jak budzi się Lou, wiec przerwałam rozmowę.

~Liam~

     Widać, że Magda czuła się już lepiej, co chwilę uśmiechała się do Julie, co chwilę się śmiały.
     Postanowiłem wkroczyć do rozmowy.
-Tak w ogóle, to czemu on Cię uderzył?
-Nie wiem, głupi jest jak widać. Może nie chciał już ze mną być, ale mógł to powiedzieć, bez bicia...
-Dobra może nie gadajmy o tym, bo to głupia sytuacja, co powiecie, na koncert, jutro o ósmej wieczorem gramy przy Big Benie, co wy na to żebyśmy wam dali bilety i wpadniecie razem. Odstresujesz się.
-Ojej, byłoby cudownie.
     Uśmiechnęła się do mnie bardzo szeroko i pisnęła z wrażenia.




No to mam 5 rozdział ;]] Komentujcie jak się podoba. Dziękuje tym co czytają, jesteście wielcy :) 

#4 But we're making all the same mistakes

Pobiegłam szybko do kuzynki, nie mówiąc nic chłopcom. Siadłam obok niej, objęłam ją i z niepokojem zapytałam:
-Co jest Madzia? Czemu płaczesz? Coś się stało?...
-Chłopak...
-Coś Ci zrobił?
-Pobił mnie... Rozumiesz to pierwsze mnie rzucił, a potem pobił. Widzisz.
Odwróciła twarz i pokazała jak z nosa leci jej krew.
Zawołałam szybko chłopaków i kazałam wezwać pomoc. Zayn nie pytając o nic przytulił Magdę delikatnie. Ona chyba nie wiedziała co się w okół niej działo. Krew lała się coraz mocniej. W końcu Magda zasnęła w ramionach Zayna. Przyjechała karetka, wzięli ją i odjechali. Powiedziałam wszystkim, że dziewczyna, którą właśnie stąd wzięli była moją kuzynką.
Wszystkim nagle zrobiło się smutno. Przerwałam chwilę ciszy proponując, żeby pojechać do szpitala i odwiedzić Madzie. Harry od razu zadzwonił po taksówkę. Weszliśmy do niej. Nie mówiliśmy nic przez całą drogę.
Wbiegłam szybko do pomieszczenia w którym znajdowała się kuzynka. Wyglądała już lepiej, obudziła się dopiero po chwili czasu zorientowałam się, że w jej sali znajdują się z niepokojeni członkowie One Direction. Uśmiechnęła się do mnie, nie miała siły mówić. Wyszeptała tylko, że jak już się lepiej poczuje to pogadamy. Postanowiłam zostać z nią na noc. Powiedziałam chłopcom, żeby już wracali, ale oni się uparli i chcieli zostać. Dawid Przyniósł mi koc.
Wszyscy usiedliśmy obok łóżka usypiającej Magdy. Gdy usnęła, wytłumaczyłam im, że dziewczyna została pobita przez swojego chłopaka. Bad Boy Zayn od razu powiedział, że przyleje facetowi gdy tylko go spotka. Wszyscy stwierdzili, że to dobry pomysł.
 W końcu zasnęłam i ja.




 No to mam 4 rozdział :) dzięki tym którzy czytają x. Proszę o jakieś komentarze jeśli was to ciekawi.

#3 Yeah, that's what crazy it

Zaczęliśmy się śmiać, ale ciekawi kto stoi za drzwiami otworzyliśmy je.
-Aaaaaaaaaaaaaaaw! Ooooooone Direction!
-Julie uspokój się, krzyknął Dawid, mówiłem Ci przecież, że tu są. - Powiedział ze śmiechem.
W końcu wszyscy zaczęli się śmiać. Chłopcy chórem stwierdzili, że śpiewamy genialnie. Myślałam, że zaraz tam zejdę słysząc to. Harry zapytał czy wybieramy się na kasting, ale Zayn przerwał mu i wykrzyknął "Kasting zakończony oni już wygrali. Oczywiście musiałam zacząć piszczeć, ale przerwał mi to Liam zatykając mi usta swoją ręką. Uspokoiłam się, czując rękę Liama na swojej twarzy nie dało się krzyczeć.

Harry spytał czy jesteśmy głodni. Chłopcy stwierdzili, że wezmą nas na kolację, kazali się przebrać i czekać na nich przy pokoju Dawida. Poleciałam się jakoś ubrać, nie wiedziałam co włożyć, żeby wyglądać ładnie. 

Po 15 minutach zastanawiania się co założyć stwierdziłam, że ubiorę moje biało-niebieskie nike, żółte rurki i bluzkę z motywem USA, do tego kolczyki w kształcie róż. Wyglądałam ładnie, nie mogę powiedzieć, że brzydko, bo skłamałabym. Rozczesałam jeszcze włosy, zrobiłam delikatny make-up, i poszłam w stronę pokoju Dawida. Wszyscy już na mnie czekali. Po ich twarzach było widać zaskoczenie, usłyszałam jak Zayn mówi do mnie " Jak Ty pięknie wyglądasz". Zaczerwieniłam się słysząc to z jego ust, i odpowiedziałam, że on też nie wygląda źle. Zeszliśmy na dół. Widać, że chłopcy się postarali. Na dole czekała już na nas limuzyna.
Lou otworzył mi drzwi i pozwolił wejść pierwszej.
W drodze do restauracji rozmawialiśmy, o tym jak tu się znalazłam. Dojechaliśmy. Oczywiście nasz specjalista od jedzenia Niall sam zamówił coś dla nas wszystkich. Zaczęliśmy o czymś rozmawiać , nie pamiętam już o czym, gdy nagle w restauracji zobaczyłam płaczącą, moją kuzynkę Magdę.



Znowu króciutkie, ale nie mam czasu pisać długo.. Dziękuje tym co czytają x. Jeśli się podobało, zostaw komentarz, będzie mi miło :] 

#2 There's more to discover :)

Poprosiłam Carly, żeby zostawiła nas razem, dziewczyna była miła więc odeszła nie pytając o co chodzi. Podbiegłam do niego szybko i spytałam co tu robi.
-Dawid?!
-Julie?!
-Co Ty tu...?
-To Carly jeszcze Ci nie powiedziała?
-Yy, nie ?
Zastanawiało mnie co chce mi powiedzieć, jak na razie ta rozmowa była troszkę dziwna, tak jakby chciał coś przede mną  ukryć. W sumie mógł mieć przede mną tajemnice, znamy się tyko z widzenia. Przestałam myśleć i zaczęłam słuchać co chce mi powiedzieć.
-Wiesz przyjechałem tu tylko temu, że mój tata poznał menadżera One Direction, Paula. Jakoś wmówił mu, ze dobrze śpiewam, i umówił mnie na spotkanie z nimi. Pewnie jeszcze nie wiesz ale oni się tu uczą.
 Robią kasting, bo potrzebują kogoś do nowej piosenki.
-A mogę..., mogę zaśpiewać z Tobą, kocham ten zespół, nie wiem co bym zrobiła gdybym mogła ich poznać, padłabym chyba z wrażenia.
-No możemy spróbować, ale kasting jest już dzisiaj, musielibyśmy już lecieć na próbę.
-No dobra, ale gdzie, bo nie wiem, jestem tu pierwszy raz.
-Też jestem tu pierwszy raz, ale może jakoś poradzimy tu sobie. Choć prosto do mojego pokoju, tam możemy poćwiczyć.
Co Ty na to żeby zaśpiewać Taken?
-O kurcze, ta piosenka jest chyba najlepsza, jasne zaśpiewajmy ją.
Doszliśmy do pokoju, Dawid grzecznie otworzył drzwi i wpuścił mnie pierwszą, uśmiechając się do mnie.
-To co, śpiewamy?
Uśmiechnęłam się do niego, podzieliliśmy tekst, i zaczęliśmy śpiewać.
-Now that you can't have me
You suddenly want me [...]
Gdy słyszałam jego głos, nie da się tego opisać, śpiewał to praktycznie tak samo ja Liam.
Nadeszła moja kolej, wiedziałam, że wszystko zepsuje, że nie będzie chciał tego ze mną śpiewać, no ale co... muszę spróbować.
-Who do you think you are
Who do you think I am [...]
Udało się. Zaśpiewałam, nie było chyba tak źle.
Uśmiechnął się do mnie, po czym za drzwiami usłyszeliśmy, jak ktoś krzyczy, że chce więcej naszego śpiewu.





Znowu króciutko :c Ale ważne, że jest :) Jeśli się podobało zostaw komentarz, na pewno się uciesze. :) xx

#1 Words will be just words, till you bring them to life.

-Ruszaj się, spóźnisz się na samolot, nie będę tu czekać na Ciebie wieki.
Szybko posmarowałam jeszcze usta szminką i wybiegłam z domu jak opętana. Do lotniska nie miałam daleko, 15 minut jazdy samochodem to dla mnie nie dużo. Pożegnałam się z rodziną i weszłam do samolotu. Lot był spokojny, bez turbulencji, wszystko było OK. Siedziałam obok jakiegoś chłopaka, nie gadaliśmy dużo, obydwaj byliśmy zmęczeni. Dowiedziałam się tylko, że ma na imię Dawid i jest z Krakowa, tak jak ja. Wysiedliśmy, wyciągnęłam swoje walizki i poszłam w stronę akademika. Droga nie była długa, szło się może 5 minut. Weszłam do budynku, i stwierdziłam, że jest tu cudownie i w Polsce na pewno nigdzie tak nie ma. Było tak przejrzyście, wielkie korytarze, idąc w stronę swojego pokoju zobaczyłam nawet salę z bilardem. Było wręcz bosko. W końcu doszłam do pokoju. Otworzyłam drzwi i... Zaniemówiłam. Wszystko było jak w jakimś pięciogwiazdkowym hotelu, a to był  tylko akademik. Pokój dzieliłam z dziewczyną o imieniu Carly. Rówieśniczka oprowadziła mnie po akademiku, ku mojemu zdziwieniu na jednym z korytarzy zobaczyłam...Dawida!



No to mam 1 rozdział  , może krótki ale to dopiero początek, więc jeśli Ci się podobało proszę zostaw po sobie jakiś komentarz, będzie mi miło :) xx 

BOHATEROWIE

Julie Gold - Mądra i skryta 15 latka dążąca do osiągnięcia swoich marzeń. 

Dawid Wolf - Wysoki 16 letni szalony brunet, próbujący zrealizować wszystkie swoje marzenia.

 Magda Stone - Szalona 16 latka z poczuciem humoru, kocha szalone przygody.

One Direction -(od lewej : Harry, Liam, Zayn, Louis, Niall,) Bardzo sympatyczni chłopcy, o wesołych charakterach.