#8 And the tears strem down my face

     ~Liam~

     Poczekałem aż chłopaki skończą śpiewać do Tell Me A Lie i wyciągnąłem Julie na scenę. Chwyciłem mikrofon i zacząłem mówić, trzymając dziewczynę za rękę. Słowa powoli wypływały z moich ust.
-Julie, głupio to wyszło, przepraszam Cię za to, nie wiedziałem jak jest. Może mówiąc to usłyszy to ta właściwa  osoba i wszystko się ułoży. Myślę że będzie dobrze a teraz  po prostu mi wybacz. Uśmiechnęła się, wiedziałem, że w głębi duszy dalej jest jej ciężko ale widać, że już było lepiej. Wyszeptałem jej jeszcze do ucha, że na pewno Dawid zrozumie to co było i ułoży się w tym związku. Następnie wziąłem ją za rękę i sprowadziłem na widownie.

~Julie~

     Po słowach Liam'a uwierzyłam, że będzie dobrze. Po koncercie poszłam do akademika i rzuciłam się na łóżko. Sięgnęłam o mojego iPad'a znajdującego się pod poduszką by sprawdzić która godzina, lecz zamiast niego wyciągnęłam kartkę. Ciekawiła mnie jej treść wiec ją przeczytałam. 

Wiesz co nie wiedziałem, że taka jesteś,
jak możesz całować się z Liam'em,
jeszcze publicznie, wiesz to jest chore,
niby mnie kochasz, a wychodzisz na
scenę jakby nigdy nic i całujesz się
z nim. No brawo! Z nami chyba koniec.

Cześć.                    

Dawid

     Całe pocieszanie Liam'a nic nie dało, bo czytając to znowu zaczęłam płakać. Widać Dawid nie czekał na ciąg dalszy przygód na scenie i wrócił tu nie widząc przeprosin Li... A miało być tak dobrze. I płakałam znowu przez jakieś 15 minut, dopóki ktoś nie zapukał do drzwi.

~Liam~

      Gdy zobaczyłem jak Julie leży na łóżku znowu w krytycznym stanie szybo podszedłem do niej i zapytałem co się stało i czy przeprosiny nie pomogły. Dziewczyna nie odezwała się i wręczyła mi do ręki jakiś list. Przeczytałem go dokładnie dwa razy i przytuliłem dziewczynę. 

-To nic nie dało, cała Twoja pomoc nic nie dała. - I schowała głowę w moje ramię płacząc.
-Byłaś u niego i gadałaś z nim? Widać nie słyszał tego jak Cię przepraszałem.
-Nie byłam u niego, po co mam tam iść, wyraźnie napisał, że z nami koniec.
-Mała biegnij do niego i wytłumacz mu jak było, może to zrozumie i będzie dobrze. Albo chyba lepiej będzie jak ja tam pójdę i to wytłumaczę. Zostań tu i uśmiechnij się, będzie dobrze, zaraz wrócę i powie Ci wszystko o czym z nim gadałem. 

     I wyszedłem z pokoju idąc w kierunku pokoju Dawida.

~Dawid~

     Ktoś zapukał do pokoju, gdy zdołowany i zamknięty na świat oglądałem telewizor. Do pokoju wszedł Liam. Ten co całował Julie, odważył się tu wejść.
-Słuchaj, ona teraz płacze przez ten list.
-A z kąd Ty w ogóle wiesz o liście?
-Byłem u niej, by spytać czy jest OK. Ale czekaj, Ty nic nie wiesz, Ty nie wiesz, że ona od razu po tym na scenie uciekła, uciekła i płakała, płakała bo nie wiedziała jak Ci się z tego wytłumaczyć. Nie wiesz tego, że potem wróciła, wróciła ze mną i przeprosiłem ją przy wszystkich. Nie wiesz, że ona teraz dalej płacze po przeczytaniu tego listu. Nie wiesz bo jesteś już obojętny co do niej. I widzisz tu popełniasz największy błąd. Ona Cię kocha, kocha Cię bardziej niż myślisz. To na scenie to był wypadek, nie wiedziałem o was, o tym że jesteście razem. I przepraszam Cię za to. Ale proszę Cię, wróć do niej, bo nie wyobrażasz sobie, jaka ona jest smutna po przeczytaniu tego listu.
-W ogóle po co Ty mi to mówisz, po co zawracasz mi głowę, ja już podjąłem decyzje. Nie chce do niej wracać. Nie ufam jej już. Chcesz to możesz se z nią być.
-Widać Ty nic nie rozumiesz...- Mówiąc to wyszedłem i trzasnąłem mocno drzwiami

~Julie~

     Usłyszałam huk drzwi, wiedziałam, że to Liam nimi trzasnął. Już wiedziałam, że nie jest dobrze i że zaraz usłyszę złe słowa z ust chłopaka, który własnie idzie do tego pokoju.
-Jest źle. - Wyszeptał i usiadł obok mnie.
-Nie chcę tego słuchać... - Byłam załamana. Dobrze, że chociaż Liam mnie pocieszał. Bez niego chyba już bym się dawno powiesiła.
-Widać Dawid na Ciebie nie zasługuje. - Wyszeptał.
Przytuliłam go mocno i nie chciałam puścić. Byłam mu już tyle wdzięczna.
     I nagle do pokoju weszła reszta zespołu i ogłosiła, że jutro mamy próbę do nowej piosenki.




   Dziękuje wam za to że jest coraz więcej więcej wejść i wyświetleń LOVE YOU ALL ! <3 x 

#7 Wake up, we both need to wake up

~Dawid~

     Wszyscy obecni w pokoju wyszli na zewnątrz Trudno było mi powiedzieć, jak to się stało, że zemdlałem, wiedziałem, że mówiąc to wyjdę na jakiegoś skończonego idiotę. Nie wiedziałem jak zacząć tą ciężką dla mnie rozmowę. Akurat w tej chwili odezwała się Julie siedząca teraz obok mnie i wpatrująca się we mnie  swoimi niebieskimi oczami.
-Masz zamiar wytłumaczyć mi to w końcu? - Zapytała o to tak poważnym głosem, że nie wiedziałem co powiedzieć, żeby mnie nie wyśmiała.
-Wiesz, to co Ci powiem, będzie dla mnie ciężkie, w ogóle nie wiedziałem, co zrobić w takiej sytuacji jaka mnie spotkała. Bo widzisz, wiedziałem, że Ty nie jesteś zainteresowana kimś takim jak ja. Może to będzie wydawać się dla Ciebie dziwne, ale podobasz mi się. Wiedziałem, że nie będę miał u Ciebie szans, więc wybiegłem z akademika i poszedłem się napić. Widać wypiłem za dużo i skończyło się tak jak sama widziałaś. Nie uraź się tylko tym, co Ci teraz powiedziałem, bo jesteś dla mnie kimś ważnym.

~Julie~

     Trochę mnie zatkało, słysząc to, co on do mnie mówi. Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć. Nie zastanawiałam się długo i pocałowałam go delikatnie.
-To teraz ja Ci coś powiem. Od samego poznania w samolocie, spodobałeś mi się, byłeś taki tajemniczy. A ja lubię zagadki.
     Teraz on odwzajemnił na mnie pocałunek, tyle, że był on bardziej czuły. Obydwoje byliśmy zarumienieni.

~Dawid~

     Siedzieliśmy jeszcze tak na łóżku obok siebie trochę czasu, bez słów, co chwilę uśmiechając się do siebie. Tę chwilę przerwała nam Carly wchodząca do pokoju.
-A co Wy tu tak sami? - zapytała.
Uśmiechnęliśmy się znów do siebie i zostawiliśmy pytanie bez odpowiedzi.
-Chcecie coś jeść? Została pizza z wczoraj, przydałoby się jakby ktoś ją zjadł. Chcecie to wam odgrzeje.
-Chętnie coś zjemy. - Odpowiedziałem szybko, dalej patrząc na Julie.
-Co Wy tak cicho?
-A tak jakoś. - odpowiedziała Julie i zaczęła się śmiać. Dołączyłem do niej i obydwoje śmialiśmy się.
Dziewczyna, zza mikrofalówki spojrzała na nas z dziwnym uśmiechem.

~10 minut później~
~Dawid~

     Zjedliśmy pizze, ze smakiem, po czym zostawiłem Julie samą, wiedząc, że za 2 godziny idzie z Magdą na koncert.

~Godzinę później~
~Julie~

     Byłam już gotowa do wyjścia, poszłam po Magdę i udałyśmy się powoli w stronę Big Ben'a. Tam oczywiście było już pełno Directionerek. Miałyśmy miejsca w pierwszym rzędzie, dostałyśmy się tam z trudnością, przepychając się tam z trudnością, przepychając się przez inne dziewczyny oczekujące koncertu. Jesteśmy, do rozpoczęcia zostało 10 minut Dziewczyny za nami zaczęły odliczać czas do rozpoczęcia, krzyczałyśmy z nimi. Wyszli na scenę. Zaczęli śpiewać More Than This. Zrobiła się cisza, wszyscy kołysali się i podśpiewywali po cichu, było bardzo przyjemnie. Po zakończeniu utworu puszczono Up All Night. Teraz wszystko działo się szybciej, wszyscy skakali i tańczyli w okół sceny. W pewnym momencie Liam poprosił mnie na scenę.
     Dobra, było to trochę dziwne, że Li poprosił właśnie mnie, no ale YOLO! Idę.
     Liam chwycił mnie delikatnie za rękę i ogłosił wszystkim na głos, że podobam mu się. Przybliżył się do mnie i pocałował mnie. Akurat w tym momencie zobaczyłam, jak Dawid stoi gdzieś dalej i na wszystko patrzy.
     Uciekłam ze sceny, z płaczem. Uciekłam z całego koncertu. Pobiegłam szybko do jakiegoś parku, usiadłam na ławce skuliłam kolana pod brodę i płakałam, czułam jak cały make-up spływa mi po twarzy, ale co z tego, jak ja się wytłumaczę Dawidowi. Kochałam go, a on to wszystko widział... Jak ja to wytłumaczę Liam'owi i Dawidowi, takie myśli przechodziły mi teraz przez głowę. Myśląc tak usłyszałam, jak ktoś pyta czy może się dosiąść. Skinęłam głową na tak. Ale sekunda... Głos który się przed chwilą do mnie odezwał, był mi znany. Odsunęłam włosy z pod oczu i zobaczyłam, jak obok mnie siedzi Liam.
-Co się stało mała?.. Czemu uciekłaś..?
Juzu.. przerwał koncert tylko po to żeby o to zapytać.
Próbowałam powstrzymać łzy, ale one automatycznie ciekły mi z oczu. Musiałam mówić w takim stanie, nie miałam innych możliwości.
-Czemu mnie pocałowałeś..Na żywo, przed wszystkimi..?- odpowiedziałam pytaniem na pytanie, a łzy spływały po mojej twarzy coraz bardziej.
-Chciałem z Tobą być, po prostu tyle.
-Tylko.., tylko że ja jestem z Dawidem. Odpowiedziałam z coraz większym płaczem. - A on to wszystko widział.. Stał gdzieś z tyłu i to widział.
-Czemu nie mówiłaś, że z nim jesteś, nie zrobiłbym czegoś takiego jakbym wiedział...
-Jestem z nim chwile przed rozpoczęciem koncertu. Nie zdążyliśmy wam powiedzieć, bo byliście tak zapracowani przed koncertem, że nie mieliście na nic w ogóle czasu.
     Przytulił mnie delikatnie i powiedział, że wszystko się ułoży.
-Wracaj już na koncert, oni bez Ciebie na pewno sobie nie radzą.
-Sam nie pójdę. - Mówiąc to wziął mnie delikatnie za rękę. - Mam pomysł, ale musisz mi zaufać.
     Poszłam za nim, nie zwracając uwagi na mój obecny wygląd, tak już chyba nie może być gorzej. I poszliśmy w stronę wielkiej hali na której odbywał się koncert.

#6 Let me take you higher

~Magda~

     Około godziny 11:00, wypisali mnie z tego durnego szpitala. Byłam taka ucieszona z tego ,że Louis zaprosił   mnie na koncert. Słysząc jak to mówi, aż nie chciałam uwierzyć, że dziewczyna taka jak ja, która nic jeszcze nie osiągnęła w życiu, spotyka One Direction i dzień po poznaniu, Lou zaprasza ją na koncert. W końcu przestałam myśleć o tym wszystkim i poszłam się trochę ogarnąć. Zadzwonił telefon. Była to Julie. Odebrałam. Wykrzyczała tylko, że mam lecieć jak najszybciej do akademika, podała numer pokoju i rozłączyła się. Nie zdążyłam nawet rozczesać włosów i wyleciałam z domu. Leciałam jak głupia w stronę uczelni, po drodze prawie potrąciło mnie auto ale spoko lecę dalej. W końcu dobiegłam, weszłam do pokoju Julie i ujrzałam leżącego na ziemi Dawida. Był nieprzytomny. Kuzynka powiedziała, że nie wiedzą co z nim zrobić, w szpitalu nie chcą go przyjąć, nie mają miejsca.
- Co z nim teraz zrobimy..? - spytał Zayn.
- Z kąd mam wiedzieć. Kurde no...
- Weźcie coś wymyślcie, nie możemy go tu zostawić.
- Czekajcie, przypomniałam sobie, że mój wujek jest lekarzem, może da rade tu przyjechać. Zadzwonię do niego a Wy spróbujcie go obudzić.
- Dobra wujek będzie do 5 minut, na razie mamy tylko otworzyć wszystkie okna w pokoju, żeby nie było mu duszno jak się obudzi. Zrobiliśmy, to co kazał wujek mój i Julie. Lekarz szybko przyjechał. Zrobił coś i Dawid się obudził. Nie kminił trochę co się dzieje, ale po chwili załapał, że jest w pokoju Julie. Widać był trochę przerażony sytuacją. Podziękowaliśmy lekarzowi i odprowadzili do wyjścia.

~Julie~

     Zastanawiało mnie tylko jedno. Dlaczego Dawid zemdlał. Głupio było by zapytać, co on robił że zemdlał w sumie, to co on w ogóle robił w moim pokoju. Co oni wszyscy robili w moim pokoju? Kto ich tu wpuścił. Wchodzisz do pokoju a oni wszyscy tu są, a Dawid leży na podłodze. 

     Głupio było pytać, ale chyba nie mam wyjścia.
- Jak Wy się tu w ogóle znaleźliście?
- Wiesz, zobaczyłem Dawida, jak idzie po korytarzu, nie umiejąc utrzymać równowagi. Powiedziałem chłopakom, żeby iść za nim, bo jak się opił, to nie wiadomo co będzie chciał zrobić. I tak jakoś doszliśmy tu za nim. A drzwi były otwarte, więc nie trudno było wejść. - Powiedział Harry.
- Dawid wytłumaczysz nam to...?
- Yy... Trudna sprawa.. Zostawicie nas na chwile samych z Julie? Jak mam się tłumaczyć to jej.



Jest 6 rozdział, zostawcie pod nim chociaż 2 komentarze.. Chce wiedzieć, że jest ktoś kto czyta tego bloga, bo jak na razie to wydaje mi się, że pisze to sama dla siebie, wiec jeśli chcecie żebym pisała dalej, to dajcie jakiś znak życia..